Huisje, homo, feestje.

Toen we op 25 december voet zetten in onze tuin om plaats te maken voor ons tuinhuisje, kwamen we in een merkwaardig predicament terecht: het tuinhuisje dat klaar lag om opgebouwd te worden, was verdwenen. Lang verhaal kort: Rob heeft zeer ijverige werknemers, en als je zegt dat ze de tuin netjes moeten maken, doen ze dat ook. Nu we geen tuinhuisje meer hebben om te bouwen, moet ik maar een sappy oudejaarspost gaan maken.

2025 an sich is namelijk al een merkwaardig predicament te noemen. Van bh's gooien in Londen tot onze huwelijksreis naar Japan en mijn meditatieretreat in Spanje met allerlei festivals en concerten als tussenstops: ik heb wel grote afstanden afgelegd. Naast dit soort tripjes heb ik ook trips van een ander soort gehad waar ik evengoed een grote afstand heb overbrugd. Want tussen mij aan het begin van het jaar en nu zit een enorm verschil.

De buitenwereld zal vooral vallen over het zichtbare verschil: ik loop moeilijk, met een stok, of niet en beweeg me voort met een rolstoel. Toch is dit niet het meest zichtbare verschil. Want dat is namelijk dat ik nu nog steeds in dit goddelijke lichaam zit in plaats van in een urn (of bij Klein Chemisch Afval).

Zo lang als dat ik me herinner wilde ik dood, en gedurende 2025 had ik hier ook serieuze plannen voor - tot vrijdagmiddag 20 juni. Wat een dosis LSD en een gesprek met een huisarts wel niet kunnen doen. Heb natuurlijk gelijk een melding gemaakt bij de Autismevereniging (ook wel de Sonic fanclub genoemd) want als autist kan ik er natuurlijk niet tegen als mijn plannen veranderen. Want hier veranderde nogal wat: mijn doodswens en -plannen verdwenen in een oogwenk, net als de gemiddelde Omtzigt-stemmer. Dit heeft me in staat gesteld om aan de slag te gaan met een toekomst, en daarom zitten we nu in een hotelkamer met mandarijnhouder na een dagje graven in onze nieuwe tuin. Iets dat ik me eerder dit jaar niet voor mogelijk had gehouden.

Niet dat het kopen van een huis terwijl je nog geen maand niet meer suïcidaal bent (een beslissing die werd genomen aan de LSD overigens) een geïsoleerd geval van vreemd gedrag was. Treinen gelikt in Japan, botten en schedels gesmokkeld per vliegtuig, bh's gegooid naar oude mannen, mijn huisarts de liefde verklaard...

Dus ergens is er ook niks veranderd sinds het moment dat mijn suïcidaliteit ophield. Wat dat moment was in bovengenoemd gesprek op die beruchte dag? "Jij kan helemaal niet tegen dingen moeten, dus misschien moet je even helemaal niks". Ik kan niet goed uitdrukken wat voor impact het had, maar het is alsof heel mijn perspectief veranderde. Ik zag hoe mijn PTSS een kluwen was van dingen moeten, van overleven, van regels en rigiditeit, en dat viel toen uiteen. Het was niet eens alsof ik in een kooi zat die werd opgemaakt - ik zag dat ik mezelf in een houdgreep hield, en stopte daar "gewoon" mee. Sindsdien voel ik me zó intens gelukkig. Rustig. Content. Een diepe tevredenheid achter alles, met hoe alles is. En daar ben ik fucking trots op - op mezelf, op Geert, mijn vrienden en in het bijzonder degene dit voor elkaar heeft gekregen. De GGZ probeert het sinds 2011. Wie zou er winnen: een miljoen psychologen of een zegeltje en een vreemde snuiter?

Ben ik helemaal "beter", om even GGZ-termen aan te houden? Nee. Met veel stress sta ik evengoed continu aan, er zijn nog steeds nachtmerries en herbelevingen, en bij die stress kan ik de ander nog steeds als een bedreiging ervaren en continu het idee hebben dat ik elk moment neergestoken ga worden. Maar ik kan het veel beter handelen. Want de doodsgedachten zijn nooit meer teruggekomen. En dat gevoel van rust, van die tevredenheid, dat geluk, blijft altijd op de achtergrond bestaan. Alsof ik nu permanent in contact sta met wie ik écht ben, zonder al dat trauma: een drukke, irritante maar vooral blije goblin. Dit achtergrondgevoel had ik al anderhalf jaar natuurlijk, na een superheftige doch mooier ervaring aan de LSD. Maar het langzaam opgraven wie ik ben, begon na een prachtige truffeltrip zo'n 7 jaar geleden. Het is nu alleen nog dieper, en heeft nu eindelijk de suïcidaliteit uitgewist.

De stress zit nu vooral in mijn lijf, en daar moet ik aan gaan werken de komende tijd. Dat weet immers nog niet dat het veilig is: die basis is nooit gelegd, en daardoor stort ik veel te snel in. Na jaren de ene na de andere nietszeggende psycholoog voor me te hebben gehad, kijk ik er nu naar uit om dit aan te gaan pakken op mijn manier. Zoals ik wil, met wat werkt voor mij, op mijn tempo. Ik heb geen haast.

Want die tijd heb ik nu. Het voelt onwennig - wat ga ik ermee doen, nee, wat wíl ik ermee doen?

Niks. Juist het proberen vorm te geven aan de buitenwereld conform mijn binnenwereld, was een enorme bron van stress. Toch is het iets dat ik continu probeerde: grip en controle krijgen op alles dat er gebeurt. Niks aan te doen, zei de GGZ: het zou door mijn autisme komen en daar moest ik maar mee leren leven. Maar het is complete waanzin om continu de wereld als iets externs te zien, om daar grip op proberen te krijgen. Op die manier ga je je nooit verbonden voelen, en bouwt die stress alleen maar op. Dat heb ik nu kunnen laten gaan - ik heb er nagenoeg geen last meer van. Oud trauma slijt niet zomaar, en blijkbaar ook niet in een half jaar. Blijkbaar kan je dingen als hechting en veiligheid niet leren in een paar maanden, begreep ik van een onwijs persoon. Maar ik heb ook geen haast. Niet meer.

Want ook die continue haast om alles zo snel mogelijk te doorlopen is een manier van controle willen hebben, en dat heb ik losgelaten. Dus ik zie wel wat er gebeurt en ga mee met de golven die ik tegenkom. Met alles dat ik heb. Ookal is dat niet altijd even veel. Fucking bloedarmoede. Daarmee verandert er intern veel, maar even zichtbaar is dat niet in een deel van mijn gedrag. Ik laat me nog steeds niet tegenhouden door andermans mening, maar nu ook een stuk minder door de angst vanuit mijn PTSS. Misschien dat die ongeremdheid (lees: irritant zijn) alleen nog maar groter is geworden. Dus ga ik vrolijk door met schaken in de achtbaan, James LaBrie het woord "futanari" laten zeggen en spruitjes in Ferrero Rocher stoppen (volgens Geert is dit raar???).

De insteek is echter anders. Het is geen nihilistische "het maakt niet uit" meer, maar... Tsja, hoe leg je dat uit? Alles is oke. Alles is zoals het is. De mensen die weten van mijn transitie van "ik wil dood" naar "hoera er is een morgen :D", vragen me vaak hoe dat zit: hoe kan je dan nergens om geven en toch dingen blijven doen? Blijf je dan niet lethargisch op de bank zitten? Nee, het is juist angst die mij wortel laat schieten. Nu kan ik bij uitstek dingen doen, doen wat ik wil, me inzetten voor iets. Ik ga alleen niet over de uitkomst. Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd. De Baghavad Gita legt het een stuk beter uit: doe je best met wat je doet op dat moment, en maak je geen zorgen om de gevolgen. Het is immers nu - waarom naar een fictief later gaan?

Klinkt zweverig, maar blijkt ook praktisch: wanneer je tuinhuisje op magische wijze naar de stort verdwijnt, ondervind je daar geen stress van en is het alleen maar hilarisch. Je lacht wat, maakt een nieuw plan en gaat ermee aan de slag. Genoeg werk aan de winkel. Ookal verkoopt deze winkel vooral puin.

Betreffende mijn PTSS is er ook nog een hoop werk aan de winkel, maar de afstand die ik afgelopen 6 maanden heb overbrugd had ik me nooit voor mogelijk gehouden. Ik ben ontzettend blij dat ik die afstand met Geert heb mogen afleggen, en dat de weg voor me samen met hem bewandeld mag worden. Een toekomst hebben is leuk, maar zonder hem zou elke seconde aanvoelen als een magnetronminuut.

Niet dat ik slachtoffers tekort kom. Ik prijs me elke dag gelukkig met de mensen om me heen die mijn voicememo's met Pearl Jam impressies, mijn collages en mijn slechte photoshops mogen ontvangen (en soms een doosje Ferrerospruitjes). Afgelopen jaar heb ik ze veel minder kunnen zien door het vele ziek zijn, maar de keren dat ik ze zag of sprak bij concerten, bij festivals of gewoon thuis - het is altijd de perfecte mix van gezellig en vervloekt. Maar zeker met de verhuizing kan ik toch niet anders zeggen dan dat ik me soms nog verbaas over hoe graag mensen willen helpen - mijn default is nou eenmaal dat mensen het tegenovergestelde doen. Wederom iets dat vanzelf zal slijten naarmate ik vorder in mijn proces (en goed, rotte appels heb je altijd, en ik ben de rotste Pink Lady). Al zullen ze mij waarschijnlijk vooral om zeep willen helpen na een dagje met mij en mijn femboypakje te hebben opgetrokken. Nee, ik laat me niet tegenhouden, al zou dat soms beter zijn voor deze arme zielen. Hadden ze maar niet moeten zondigen in een vorig leven, nu zitten ze in mijn cirkel van de hel.

Misschien is dat het enige advies dat ik eenieder kan meegeven - niet per se voor volgend jaar, maar gewoon voor nu: laat je niet tegenhouden door angst. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, en ik kan het weten. De rem van angst die op je leven kan zitten kan enorm krachtig zijn. Vaak met een enorme kettingreactie als gevolg, waardoor het voelt alsof je leven zo'n grote puinzooi is als een gemiddeld voetbalstadion na een wedstrijd, en het nooit meer goed komt. Maar elk stapje is er een, elke beslissing die je maakt die tegen die angst in gaat, zet je brein op een nieuw spoor. Dus eet eens een postzegeltje, lik eens een voertuig naar keuze, zeg vaker tegen je huisarts dat je van hem houdt, koop een duivenmasker en zie wat het je brengt. Het leven wordt er mooier van. Niet alleen voor jou, maar ook voor je lijdend voorwerp. Bij mij in ieder geval wel. Een zucht is immers de grootste liefdesverklaring die je kan krijgen. Ik hoop dat ik er nog heel veel meer mag horen.

Nu je hier toch bent, ter compensatie van mijn kont: of ik je nu 20 jaar ken of je 3 dagen mijn favoriete security guard bent geweest op een festival, of je nu mijn meditatiebroeder bent geweest op retreat of mijn raveteef tot in de late uurtjes, mij met de rolstoel voorzichtig rond hebt geduwd of mij juist op straat hebt gekatapulteerd met dat ding, van oude vriend tot vage kennis, of ik nu met je getrouwd ben of zo'n hekel aan je heb dat je de spruitjes hebt verdiend: dankjewel dat je mijn jaar zoveel beter hebt gemaakt door simpelweg te bestaan in mijn leven. Blijf dat vooral doen. Ik zorg voor de snacks.