Sneeuwpret

Het jaar begon met allerlei mirakels: het woord “futanari” op nationale radio zeggen, Sybrand in een donutkostuum, de plotselinge absentie van herbelevingen en je gelukkig voelen wanneer je George Michael luistert op de fiets in de sneeuw. Allemaal ongeloofwaardig, maar ik ga er toch wat over zeggen.

Allereerst de donut: Sybrand had een grote wond op zijn buikje want die sukkel blijft er aan likken omdat het jeukt. Van het truitje dat hij aan moest kreeg hij teveel stress en werd hij depressief, dus nu heeft hij een donut om zodat hij de wond niet meer kapot kan wassen. Zie hier het verschrikkelijke resultaat:

Dit verschrikkelijke beeld moeten we natuurlijk zien te ontsnappen. Goed nieuws: de vloerman kwam langs voor het inmeten van de vloeren, dus we mochten weer naar Bergen op Zoom. Dat betekende dat ik weer lekker kon graven in de tuin. Veel meer konden we namelijk niet doen, want binnen zijn de experts nog immer bezig. Omdat we er vroeg moesten zijn en Nederland collectief plat ligt na 1 vlokje sneeuw, besloten we een hotel te boeken en pizza te halen. Dat bleken 6 pizza's te zijn, dikke winst.

Niet dat we dat zelf op konden (misschien toch eens proberen maar dan krijg ik denk ik ruzie met mijn MDL-arts), maar de elektricien die er de dag daarna was, was er maar wat blij mee. Wij iets minder met zijn factuur: wat is dit DUUR. Maar stroom is toch nodig om domme plaatjes te downloaden van het internet, dus we doen het er maar mee.

De vloer was ondertussen ingemeten, en er was wat geschoven in de planning om zeker te weten dat de nieuwe betonvloer op tijd droog zou zijn. Door de sneeuw liepen we her en der vertraging op, maar gelukkig is iedereen flexibel en gaat het gewoon goed komen. Hier prijzen we onszelf erg gelukkig mee, want zeker nu de deadline dichterbij komt is het soms even spannend als je hoort dat iets misschien niet op tijd af gaat zijn.

Het huis zelf heeft ook wat upgrades gehad! Zo hebben Rob en kompanen een nieuwe latei geplaatst (ik weet nog steeds niet wat dit is), is de zolder al geüpgrade, is alles nu geïsoleerd en gaan ze nu stuccen zodat er binnenkort geschilderd kan worden. Allemaal dingen waar ik geen verstand van heb, dus wendde ik me maar tot de kleurenwaaiers die we in ons bezit hadden. Het huis moet natuurlijk van binnen ook een likje verf krijgen. Helaas val ik net als bij de zorg weer tussen wal en schip: te gay om iets te begrijpen van de verbouwing, maar blijkbaar niet gay genoeg om iets van kleuren te begrijpen. Gelukkig is daar altijd Geert, die een stuk beter is in nagenoeg alles, en omdat wij wederom altijd dezelfde smaak hebben, waren we vrij snel klaar met het uitzoeken van kleur. De rest is aan de schilders die volgende week komen.

Voeren en muren zijn dus geregeld en gepland, dus verder met de tuin. Onze tuin leek wel een spiegeltje in de wc van de club: vol met wit poeder. Geen tegels leggen dus.

Dan maar shoppen: Vastenavend komt eraan, en dit is de eerste keer dat ik het weer kan vieren sinds mijn transitie. Tijd voor andere kleding dus. Als kind wilde ik altijd een boerenkiel aan maar dat kon niet. Want helaas is de meest gehoorde zin naast “niet doen” in mijn jeugd, “dat is voor jongens”, en daarmee was de kous af: meisjes mogen geen boerenkiel. Gelukkig heeft de schamele hoeveelheid testosteron toch iets teweeg gebracht, en ben ik nu niet alleen in het trotse bezit van 3 baardharen maar ook een boerenkiel. Dit zegt jullie waarschijnlijk helemaal niets, maar het maakt mij heel blij.

Je weet dat er weinig te doen is als ik kleding ga kopen - wederom slaag ik hier niet voor mijn homodiploma. We konden nog wel wat tegels uit de gang gaan slopen, maar na 10 minuten spelen met de grote machine was dat ook gedaan. Tsja, wat doe je dan?

Drugs. Duh.

Of ja, dat heb ik gedaan, vlak voor kerst. Het voelt nog wat vroeg om hier veel over te zeggen, maar het komt er op neer dat deze dosis LSD ertoe heeft geleid dat ik geen last meer heb van bepaalde herbelevingen. December is niet mijn favoriete maand - enerzijds vanwege trauma uit mijn kindertijd, anderzijds het overlijden van Jan. Herbelevingen heb ik sowieso veel, en in deze maand neemt dat altijd toe. Specifiek die over Jan, en hoewel ik het de laatste tijd beter kan handelen, blijft het kut. En dan wil LSD nog wel eens helpen. Tsja, therapie werkt niet en die frustratie moet er toch uit. Dit lijkt me toch een prettigere oplossing dan openbare geweldpleging omdat de verkeerde 11 gespierde mannen hebben gewonnen met de bal.

Het wordt een te lang verhaal als ik precies omschrijf wat er gebeurd is, maar het klikte ineens in mijn hoofd dat die beelden die zo op mijn netvlies gebrand staan, niet is wie Jan was, of is. Klinkt heel simpel, maar ineens ging er een knop om in mijn hoofd en sindsdien zijn die herbelevingen compleet weg. Wanneer ik ermee bezig ben, zoals nu, kan ik er aan denken zonder enige stress te voelen. En dat is een enorme last van mijn schouders. Sinds die trip ervaar ik een stuk meer rust in mijn lijf. Dat is waar de meeste stress toch zit. En daar moet, nee, wil ik iets mee, want continu stijf staan van de spanning eist toch zijn tol. Maar dat komt wel.

Eerst het nieuwe jaar goed beginnen! Mijn jaar kan niet meer stuk, want op 1 januari heb ik dus het woord “futanari” tweemaal mogen zeggen op Radio 2. Zo’n piek kom ik niet meer te boven natuurlijk, maar om de rest van het jaar toch nog een doel te hebben, ga ik elke dag een nieuw album luisteren. Het hoeft niet recent-nieuw te zijn, maar gewoon een album dat ik nooit eerder (met aandacht) heb gehoord. Ik wil er niet teveel regels aan binden want dan wordt het een verplichting, en daarnaast vind ik het veel leuker om het zo breed mogelijk te houden. Het is te makkelijk om qua muzieksmaak vast te gaan zitten in een bepaalde hoek, en ik vind het leuk om van alles te ontdekken. Zeker omdat ik toch redelijk sheltered ben opgegroeid: veel muziek mocht niet, dus was ik beperkt tot wat mijn ouders goedkeurden. Pink Floyd is echt wel goed, maar ik heb al lang het idee dat ik ontzettend veel heb gemist. Tijd om daar verandering in te brengen, al baalt Geert al een aantal jaar dat ik de happy hardcore heb ontdekt.

Dus mocht je nog suggesties hebben, klik dan hier om er een te doen!

Het nieuwe jaar goed beginnen deed ik dus blijkbaar met George Michael, Michael Kiwanuka en Shakira. Niet iets dat je per se verwacht van mij, maar misschien ook wel, want ik ben natuurlijk een gekwelde flikker. Een uitgebreid verslag van wat ik heb geluisterd ga ik hier niet neerzetten, want dan wordt het veel te lang, maar wel hier op deze side-blog (is dat een woord) waar ik mijn bevindingen bijhoud. Daarnaast heb ik ook een playlist, waarin ik probeer van elk album een nummer te zetten dat er uit sprong - al moet ik eerlijk toegeven dat ik vergeetachtig ben. En om mijn autismediagnose te behouden hier een overzichtje, zodat ik niet met de Märklin hoef te gaan spelen. Groen betekent dat ik bijzonder te spreken was over het album, want groen is de kleur van onze heiligheid Shrek vzmh.

Zo val ik toch in het new year, new me cliché. Weg met de herbelevingen en hallo nieuw leven als George Michael- en Judas Priest fanboy. Want sommige dingen veranderen nou eenmaal niet, zoals het feit dat ik een enorme flikker ben.